روان‌گردان‌ها می‌تونن یه ابزار قدرتمند برای کنترل سیستم ایمنی باشن

داروهای روان‌گردان، که یه زمانی مترادف با هیپی‌ها و تجربه‌های توهم‌آمیز بودن، الان دارن برای پتانسیل پزشکی‌شون بررسی می‌شن. انگ اون دوره باعث شد تحقیقات با قوانین مواد مخدر سرکوب بشن، ولی با به بن‌بست رسیدن درمان‌های سلامت روان، دانشمندها دوباره به این گوشه جنجالی پزشکی برگشتن.

موادی مثل پسیلوسایبین (که تو قارچ‌های جادویی پیدا می‌شه) و آیاهواسکا، الان دارن توسط دانشمندها و دکترا جدی گرفته می‌شن؛ نه برای توهماتی که ایجاد می‌کنن، بلکه برای پتانسیل درمانی‌ای که دارن.

اولش، این روی درمان بیماری‌های سلامت روان مثل افسردگی تمرکز داشت، که تو اون داروهای تجویزی فعلی فقط به اقلیتی از بیمارها کمک می‌کنن. ولی این تحقیقات الان به بیماری‌هایی هم که به خاطر التهاب به وجود میان، گسترش پیدا کرده؛ بیماری‌هایی که داروهای روان‌گردان ممکنه با آروم کردن سیستم ایمنی، به کم کردنشون کمک کنن.

هم تو سلول‌های انسانی که تو آزمایشگاه رشد کردن و هم تو تحقیقات حیوانی، داروهای روان‌گردانی مثل DMT، LSD و یه ترکیبی به اسم (R)-DOI می‌تونن جلوی آزاد شدن مولکول‌های التهابی به اسم سیتوکین‌ها رو بگیرن. این مولکول‌های پروتئینی، به بیماری‌هایی مثل آرتریت روماتوئید، آسم و حتی افسردگی دامن می‌زنن و همچنین آسیب مغزی رو بعد از آسیب ضربه‌ای به مغز، بیشتر می‌کنن.

برتری نسبت به استروئیدها

ولی این داروها یه برتری قابل توجهی نسبت به داروهای ضدالتهابی معمولی مثل داروهای استروئیدی دارن، چون به نظر میاد روان‌گردان‌ها بدون سرکوب کردن عملکرد سالم سیستم ایمنی کار می‌کنن، که این یه مشکل بزرگ با استروئیدهاست.

به طور قابل توجهی، این یافته‌های آزمایشگاهی دارن تو تحقیقات روی آدما هم تأیید می‌شن. شواهد داره زیاد می‌شه که روان‌گردان‌ها ممکنه کلید مدیریت التهاب رو، که یکی از محرک‌های اصلی خیلی از بیماری‌های مزمن، از جمله افسردگی، آرتروز و بیماری‌های قلبی تو بدنه، تو خودشون داشته باشن.

پسیلوسایبین، ماده فعال تو قارچ‌های جادویی، رو در نظر بگیرید. تو یه تحقیقی با شرکت ۶۰ تا شرکت‌کننده سالم، فقط یه دوز کافی بود تا به طور قابل توجهی سطح دو تا مولکول التهابی کلیدی رو تو هفته بعدش پایین بیاره.

اما همه تحقیقات نتایج واضح مشابهی رو نشون ندادن. بعضی‌ها فقط چند تا شرکت‌کننده داشتن و بقیه هم با این واقعیت که بعضی از شرکت‌کننده‌ها تجربه مصرف قبلی مواد رو داشتن، که می‌تونست روی نتایج تأثیر بذاره، پیچیده شده بودن.

یه چالش بزرگ تو مطالعه روان‌گردان‌ها تو تحقیقات پزشکی اینه که خیلی سخته که پنهان کنی کی داروی واقعی رو گرفته و کی دارونما. وقتی کسی یه تجربه روان‌گردان قوی داره، واضحه که فقط یه قرص شکر نخورده.

این تفسیر نتایج رو سخت می‌کونه، مخصوصاً برای جنبه‌هایی مثل خلق و خو، که می‌تونه به طور قابل توجهی تحت تأثیر انتظارات قرار بگیره. حتی تغییرات تو بدن، مثل التهاب، هم ممکنه تحت تأثیر این اثر دارونما قرار بگیرن.

در همین حال، معجون قدرتمند آمازونی آیاهواسکا، که حاوی داروی روان‌گردان DMT هست، نتایج امیدوارکننده‌ای رو هم تو آدمای سالم و هم تو بیمارای مبتلا به افسردگی سخت‌درمان نشون داد. تو یه تحقیقی، اونایی که آیاهواسکا گرفته بودن، سطح پایین‌تری از یه نشانگر التهابی به اسم CRP رو داشتن.

هر چی افت CRP بیشتر بود، بهبود خلق و خوی اونا هم بیشتر بود. این نشون میده که کم کردن التهاب ممکنه تو بهتر کردن سلامت روان نقش داشته باشه و به شواهد رو به رشدی اضافه می‌کونه که بیماری‌هایی مثل افسردگی و اسکیزوفرنی به التهاب تو بدن ربط دارن.

داروهای غیرتوهم‌زا

دانشمندها فکر می‌کنن روان‌گردان‌ها عمدتاً با اثر گذاشتن روی چیزی به اسم گیرنده ۵-HT2A کار می‌کنن، یه بخشی از سلول‌های مغزی که معمولاً به سروتونین، که اغلب بهش میگن «هورمون شادی»، پاسخ میده.

این گیرنده، یه زنجیره‌ای از واکنش‌های شیمیایی رو داخل سلول‌ها راه میندازه.

ولی اینم از قسمت غافلگیرکننده‌اش: اثرات ضدالتهابی روان‌گردان‌ها ممکنه به همون فرآیندهایی که باعث تجربه‌های تغییردهنده ذهن می‌شن، مثل بعضی از سیگنال‌های کلسیمی و بقیه مسیرهای خوب مطالعه شده، متکی نباشن.

در واقع، محقق‌ها معتقدن که ممکنه مکانیزم‌های متفاوت و کمتر شناخته شده‌ای درگیر باشن؛ هرچند که هنوز دقیقاً نفهمیدن اونا چی هستن.

تو یه تحقیق حیوانی روی آسم، یه بیماری التهابی مزمن، دو تا دارو با اثرات روان‌گردان مشابه، نتایج ضدالتهابی خیلی متفاوتی داشتن.

داروی اول، التهاب رو کاملاً برعکس کرد، در حالی که اون یکی هیچ کاری نکرد. این بیشتر نشون میده که اثرات ضدالتهابی ممکنه از اثرات روان‌گردان جدا باشن و به طور بالقوه در رو برای توسعه داروهای ایمن‌تر باز کنن.

نسل بعدی درمان‌های ضدالتهابی ممکنه از چیزی بیاد که من بهش میگم داروهای Pipi؛ یعنی ترکیبات الهام‌گرفته از روان‌گردان‌ها ولی بدون اثر روان‌گردانی. اینا داروهایی هستن که برای تقلید از فواید درمانی روان‌گردان‌ها بدون ایجاد توهم، طراحی شدن.

چند تا از این داروها الان شناسایی شدن، مثل DLX-001 و DLX-159، که توسط Delix Therapeutics، یه شرکت داروسازی آمریکایی، در حال توسعه هستن. این داروهای آزمایشی، واکنش‌هایی رو نشون میدن که نشون‌دهنده اثرات ضدافسردگی بدون ایجاد یه «تریپ» هستن.

این می‌تونه نحوه درمان ما برای یه عالمه بیماری مرتبط با التهاب رو متحول کنه، بدون پیچیدگی‌های نظارتی یا بی‌میلی بیمار که اغلب با روان‌گردان‌ها مرتبطه.

با اینکه تحقیقات هنوز تو مراحل اولیه است، ولی شواهد داره زیاد می‌شه که روان‌گردان‌ها—یا داروهای جدیدی که از اونا ساخته می‌شن—می‌تونن به یه نوع کاملاً جدید از درمان ضدالتهابی تبدیل بشن.

همزمان که تحقیقات شروع به گنجوندن آدمای با بیماری‌های التهابی طولانی‌مدت می‌کنن و از طراحی‌های دقیق‌تر و نوآورانه‌تر کنترل‌شده با دارونما استفاده می‌کنن، ممکنه بفهمیم که دنیای ذهن‌گردان روان‌گردان‌ها، ابزارهای غیرمنتظره‌ای رو برای مبارزه با بیماری تو خودش داره.

پتانسیل جدا کردن خواص درمانی از اثرات توهم‌زا می‌تونه درمان رو برای بیماران بی‌شماری که از بیماری‌هایی رنج می‌برن که تو اونا التهاب نقش محوری داره، متحول کنه.

لینک منبع